Σε έναν κόσμο όπου η εξουσία δεν ανακοινώνεται πλέον, ο έλεγχος κρύβεται στο μικρότερο κενό μεταξύ σκέψης και απόφασης.

Τίποτα δεν είναι βεβιασμένο, κι όμως όλα ευθυγραμμίζονται—πολύ ομαλά, πολύ φυσικά, με μεγάλη ακρίβεια.

Καθώς η πραγματικότητα αρχίζει να μοιάζει αυτοσυνεπής, το ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος σε ελέγχει , αλλά αν ο έλεγχος χρειαζόταν ποτέ έναν ελεγκτή.

Οι αναμνήσεις προσαρμόζονται, οι επιλογές επιβεβαιώνονται και η αλήθεια γίνεται κάτι που οργανώνεται αθόρυβα από μέσα.

Επειδή το πιο επικίνδυνο σύστημα δεν είναι αυτό που σε διατάζει... αλλά αυτό που σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι εσύ.