Σε μια πόλη που λειτουργεί με άψογες αποφάσεις και μετρήσιμη αποτελεσματικότητα, ο Άντριαν αρχίζει να σταματάει.

Μόνο δευτερόλεπτα—αλλά σε ένα σύστημα χτισμένο πάνω σε τέλειο ρυθμό, τα δευτερόλεπτα γίνονται δεδομένα.

Καθώς τα γραφήματα αντικαθιστούν την κρίση και η σύγκριση γίνεται σιωπηλός νόμος, ανακαλύπτει μια σκληρή αλήθεια: το σύστημα δεν τιμωρεί τα λάθη - αντικαθιστά την κακή ευθυγράμμιση.

Αυτό που ξεκινά ως μια παύση σιγά σιγά μετατρέπεται σε ένα ερώτημα σχετικά με την ταυτότητα, την επιλογή και το κατά πόσον ένας άνθρωπος μπορεί να υπάρξει μέσα σε μια δομή που εκτιμά μόνο τη λειτουργία.