زن جوانی در اروپا بزرگ میشود و یاد میگیرد که چگونه خودش را کوچک کند - صدایش، دردش، حتی نامش.

سالها استقامت در سکوت، بقا را به عادت تبدیل میکند.

اما وقتی به ایران برمیگردد، با چیزی روبرو میشود که مدتها از آن محروم بوده است: به رسمیت شناخته شدن.

آنچه که به عنوان رنج شخصی آغاز شد، به پلی بین فرهنگها تبدیل میشود - و یادآوری میکند که کرامت باید احساس شود، نه اینکه توضیح داده شود.

چون زنده ماندن کافی نیست. تعلق داشتن کافی است.