پیش از آنکه دریا نفس کشیدن را بیاموزد، نوری یگانه از ژرفای خاموش برخاست - نوری که مقدر شده بود به قانونی تبدیل شود که آبها و جهان را از سقوط در هرج و مرج باز دارد.

شرح:

در عمیقترین سکوت دریای نخستین، نوری کمفروغ در زیر آبهای بیحرکت بیدار میشود. مغاک چنان به جنبش در میآید که گویی سخنی باستانی را که پیش از زمان گفته شده است، به یاد میآورد. از چاه تاریک صبر، پیکری برمیخیزد - زادهی نه طوفان، بلکه استقامت. بر فراز او، نگهبان باستانی همچون بارش برف بر نفس اقیانوس خم میشود. و در آن لحظهی آرام، دریا اولین قطبنمای خود را دریافت میکند، دایرهای که خشم آن را مهار خواهد کرد.