پیش از طلوع خورشید، پیش از سپیده دم، پیش از آنکه جهان حتی معنای نور را بداند، اخگری خاموش در دل تاریکی بیدار شد - و با آن اولین دم آفرینش آغاز شد.

شرح:

جهان در زیر پوششی گسترده از شب به خواب رفته است، زمینی خاموش که به آرامی در سایه زمانِ زاده نشده نفس میکشد. در پهنههای بیپایان هستی، چیزی جز نبض آرام انتظار حرکت نمیکند. سپس، در اعماق سینه سرد سنگ باستانی، درخششی سرخ و کمرنگ میدرخشد. جرقهای - کوچک، شکننده، تقریباً فراموششده - چشمان خود را در تاریکی باز میکند. و از آن تنها اخگر پنهان، اولین آتش جهان شروع به نفس کشیدن میکند.