در شهری که بر پایه تصمیمات بیعیب و نقص و کارایی قابل اندازهگیری اداره میشود، آدریان شروع به مکث میکند.

فقط ثانیهها—اما در سیستمی که بر اساس ریتم بینقص ساخته شده، ثانیهها به دادهها تبدیل میشوند.

همچنان که نمودارها جای قضاوت را میگیرند و مقایسه به قانون خاموش تبدیل میشود، او حقیقت تلخی را کشف میکند: سیستم اشتباهات را مجازات نمیکند - بلکه ناهماهنگی را جایگزین میکند.

چیزی که به عنوان یک مکث آغاز میشود، به آرامی به پرسشی در مورد هویت، انتخاب و اینکه آیا انسان میتواند درون ساختاری وجود داشته باشد که فقط به عملکرد بها میدهد، تبدیل میشود.