Пеш аз он ки баҳр нафас кашиданро ёд гирад, як нур аз вартаи хомӯш тулӯъ кард — ки бояд қонуне мешуд, ки обҳо ва ҷаҳонро аз фурӯ рафтан ба бесарусомонӣ нигоҳ медошт.

Тавсиф:

Дар хомӯшии амиқтарини баҳри ибтидоӣ, нури заиф дар зери обҳои ноҷунбон бедор мешавад. Вартаҳо мисли он ки калимаи қадимии пеш аз замон гуфташударо ба ёд меоранд, ҷунбиш мекунанд. Аз чоҳи торики сабр, шахсе пайдо мешавад - на аз тӯфон, балки аз истодагарӣ таваллуд шудааст. Дар болои ӯ, нигаҳбони қадим мисли барф бар нафаси уқёнус хам мешавад. Ва дар он лаҳзаи ором, баҳр аввалин қутбнамои худро мегирад, доирае, ки хашми онро бозмедорад.