Пеш аз тулӯи офтоб, пеш аз тулӯи субҳ, пеш аз он ки ҷаҳон маънои нурро нафаҳмид, дар қалби торикӣ як лахтаи хомӯш бедор шуд ва бо он нафаси аввалини офариниш оғоз ёфт.

Тавсиф:

Ҷаҳон дар зери пардаи бузурги шаб хоб аст, замини хомӯш дар сояи замони таваллуднашуда оҳиста нафас мекашад. Дар саросари даштҳои беохири вуҷуд, ҳеҷ чиз ба ҷуз набзи ороми интизорӣ ҳаракат намекунад. Сипас, дар умқи синаи сарди санги қадим, як дурахши арғувонии заиф ба ҷунбиш меояд. Шарорае - хурд, нозук, қариб фаромӯшшуда - чашмонашро дар торикӣ мекушояд. Ва аз он як лахтаи пинҳон, аввалин оташи ҷаҳон нафас кашиданро оғоз мекунад.