Avrupa'da büyüyen genç bir kadın, sesini, acısını, hatta adını bile küçültmeyi öğrenir.

Yıllarca süren sessiz sabır, hayatta kalmayı bir alışkanlığa dönüştürür.

Ancak İran'a döndüğünde, uzun zamandır mahrum kaldığı bir şeyle karşılaşır: tanınma.

Kişisel acı olarak başlayan şey, kültürler arasında bir köprüye dönüşüyor ve onurun açıklanmak yerine hissedilmesi gerektiğini hatırlatıyor.

Çünkü hayatta kalmak yeterli değil. Ait olmak yeterli.