Güneş doğmadan önce, şafak sökmeden önce, dünya ışığın anlamını bile bilmeden önce, karanlığın kalbinde sessiz bir kor uyandı ve onunla birlikte yaratılışın ilk nefesi başladı.

Tanım:

Dünya, uçsuz bucaksız bir gece örtüsünün altında uykuda, doğmamış zamanın gölgesinde yavaşça nefes alan sessiz bir yeryüzünde yatıyor. Sonsuz varoluş düzlüklerinde, bekleyişin sessiz nabzından başka hiçbir şey hareket etmiyor. Sonra, kadim taşın soğuk göğsünün derinliklerinde, soluk bir kızıl parıltı beliriyor. Karanlığın içinde küçük, kırılgan, neredeyse unutulmuş bir kıvılcım gözlerini açıyor. Ve o tek gizli kordan, dünyanın ilk ateşi nefes almaya başlıyor.