Kusursuz kararlar ve ölçülebilir verimlilikle yönetilen bir şehirde Adrian duraksamaya başlar.

Sadece saniyeler—ama mükemmel bir ritim üzerine kurulu bir sistemde, saniyeler veriye dönüşür.

Grafikler yargılamanın yerini alırken ve karşılaştırma sessiz bir yasa haline gelirken, acımasız bir gerçeği keşfeder: sistem hataları cezalandırmaz, uyumsuzluğu ortadan kaldırır.

Başlangıçta bir duraksama olarak başlayan şey, yavaş yavaş kimlik, seçim ve bir insanın yalnızca işlevi önemseyen bir yapı içinde var olup olamayacağı sorusuna dönüşüyor.