Անթերի որոշումներով և չափելի արդյունավետությամբ կառավարվող քաղաքում Ադրիանը սկսում է կանգ առնել։

Միայն վայրկյաններ, բայց կատարյալ ռիթմի վրա կառուցված համակարգում վայրկյանները դառնում են տվյալներ։

Քանի որ գծապատկերները փոխարինում են դատողություններին, իսկ համեմատությունը դառնում է լուռ օրենք, նա բացահայտում է դաժան ճշմարտություն. համակարգը չի պատժում սխալները, այլ փոխարինում է անհամապատասխանությանը։

Այն, ինչ սկսվում է որպես դադար, դանդաղորեն վերածվում է հարցի ինքնության, ընտրության և այն մասին, թե արդյոք մարդը կարող է գոյություն ունենալ միայն գործառույթը կարևորող կառուցվածքի ներսում։